Sembrich-Kochańska Marcelina

MARCELINA SEMBRICH-KOCHAŃSKA – MARCELLA SEMBRICH

Światowej sławy śpiewaczka operowa, sopranistka, pierwsza Polka występująca w nowojorskiej Metropolitan Opera i pierwsza wielka gwiazda tej opery w ogóle, solistka teatrów operowych w Nowym Jorku, Dreźnie, Sankt Petersburgu, Londynie i Mediolanie, pedagog.

Ur. 15.02.1858 w Wiśniowczyku koło Podhajec – zm. 11.01.1935 w Nowym Jorku

Pochodzi z muzykującej rodziny. Dzieciństwo spędza w Bolechowie. Edukację, już jako jedenastolatka, rozpoczyna w lwowskim Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego. We Lwowie, Wiedniu i Mediolanie studiuje zarówno śpiew jak i grę na skrzypcach i fortepianie. Po latach na scenach świata będzie fenomenem łączącym nadzwyczajnej klasy śpiew z bardzo dobrą techniką gry na instrumentach.

Dziewiętnastoletnia Marcella debiutuje na scenie operowej partią Elwiry w Purytanach Belliniego w Atenach.

W latach 1898-1909 występuje prawie 500 razy w nowojorskiej Metropolitan Opera.

Jest solistką oper Drezna, Londynu, Sankt Petersburga, Mediolanu, gościnnie śpiewa w teatrach operowych całej Europy. Kilkunastokrotnie przyjeżdża na występy do Polski.

Mieszka w Dreźnie, Berlinie, pod Lozanną, w Nicei, Nowym Jorku i Bolton Landing.

W roku 1915 roku staje na czele amerykańskiej organizacji „Polish Relief”, mającej na celu niesienie pomocy polskim uchodźcom.

Po zakończeniu kariery, od roku 1917, wykłada w nowojorskiej Juilliard School, Instytucie Muzycznym Curtisa w Filadelfii oraz we własnym studio w Bolton Landing.

Umiera w Nowym Jorku. Grób Marceliny Sembrich-Kochańskiej znajduje się w rodzinnym grobowcu rodziny Stenglów na cmentarzu Johannisfriedhof w Dreźnie.

Korzystano z: Wacław Panek „MARCELINA SEMBRICH-KOCHAŃSKA– najsłynniejsza śpiewaczka polska”, wikipedia

Foto: commons.wikimedia.org, domena publiczna