KAROL POLLAK

Elektrotechnik, wynalazca, nazywany „polskim Edisonem”.

Ur. 15.11.1859 w Sanoku – zm. 17.12.1928 w Białej (dziś część Bielska-Białej).

Uczy się w Sanoku, Stryju i Lwowie, od dziecka interesuje się elektrotechniką. Już w wieku 23 lat zakłada jedną z pierwszych w Polsce instalacji telefonicznych. Rok później wyjeżdża do Anglii, gdzie rozpoczyna pracę na stanowisku kierownika laboratorium w firmie „The Patent Utilisation Co.” Rozwija tam pasję wynalazczą, tworzy m.in. własny mikrofon, łącznik automatyczny do lamp elektrycznych i maszynę do druku w kilku kolorach.

OGNIWA WULKANICZNE
Akumulator konstrukcji K. Pollaka, przed 1928, Narodowe Archiwum Cyfrowe [1] sygnatura 1-G-1581, pochodzi z: Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny - Archiwum Ilustracji, aut: Józef Tyras
Akumulator konstrukcji K. Pollaka, przed 1928, Narodowe Archiwum Cyfrowe, Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji, aut: Józef Tyras

W roku 1885 Karol Pollak wyjeżdża na studia do Berlina, jednocześnie pracuje nad serią wynalazków z dziedziny ogniw galwanicznych. Dostaje posadę kierownika fabryki przyrządów elektrycznych w Berlinie, szybko jednak wraca do Londynu, gdzie podejmuje temat kolejnictwa elektrycznego. Po stworzeniu modelu nowego tramwaju elektrycznego otrzymuje propozycję objęcia posady dyrektora paryskiego przedsiębiorstwa tramwajowego, które chce upowszechnić pojazdy Pollaka. W tym samym czasie pracuje w laboratoriach na Sorbonie, gdzie rozwija projekty nowatorskich akumulatorów. Na paryskiej Wystawie Światowej w roku 1889 zdobywa za swoje wynalazki srebrny medal. Zostaje dyrektorem fabryki akumulatorów w Paryżu, co więcej – zakłada również fabryki we Frankfurcie nad Menem i w Liessing pod Wiedniem.

WYSTAWY ŚWIATOWE

Za prostownik komutatorowy oraz prostownik aluminiowy do przetwarzania prądu zmiennego na stały otrzymuje dyplom uznania i medal na Wystawie Światowej w Paryżu w roku 1893.

Następnie realizuje własny projekt połączenia frankfurckiej fabryki z resztą miasta poprzez linię tramwajową z szybkim ładowaniem akumulatorów na stacji końcowej.

W roku 1899 przenosi się na południe Francji i zakłada własne laboratorium. Rok później na wystawie międzynarodowej w Paryżu otrzymuje złoty medal za akumulator, a w 1902 we Lwowie za całokształt pracy – medal srebrny.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę powraca do kraju i wchodzi w skład grupy założycielskiej Polskiego Towarzystwa Akumulatorowego. Pollak otrzymuje w sumie 98 patentów.

Pochowany na lokalnym cmentarzu w Bielsku-Białej.

Korzystano z: ipsb.nina.gov.pl, elektrotrendy.pl, artykuł prof. St. Wysockiego w „Przeglądzie elektrotechnicznym”, foto: commons.wikimedia.org, domena publiczna