KAROL NEREUSZ BOHDANOWICZ

Specjalista w dziedzinie geologii złożowej i górnictwa, geograf, badacz Rosji.

Ur. 29.11.1864 w Lucynie (Lucyn, dzisiejsza Łotwa) – zm. 05.06.1947 w Warszawie.

Od roku 1885 studiuje geologię w Instytucie Górniczym w Petersburgu. W tym samym roku odbywa pierwszą wyprawę badawczą na Ural, jako pomocnik prof. F. Czernyszewa.

W latach 1886-1889 pracuje jako geolog-inżynier przy budowie kolei w Kraju Zakaspijskim. Po zakończeniu ekspedycji od razu wchodzi w skład kolejnej wielkiej wyprawy naukowej Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego badającej przez 3 lata Tybet i góry Kunlun.

Po powrocie podejmuje studia uzupełniające, dokształca się m.in. w Wiedniu i Krakowie.

W 1893 roku zostaje kierownikiem grupy geologów i inżynierów, wyznaczających trasę kolei transsyberyjskiej na odcinku Ob-Bajkał i badających okolicę pod kątem złóż surowców naturalnych. Od roku 1897 kieruje wyprawą naukową Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego nad Morze Ochockie i na Kamczatkę. W trakcie ekspedycji odkrywa złoża złota.

W 1900 r. otrzymuje złoty medal Wystawy Powszechnej w Paryżu za mapy geologiczne z wyprawy ochocko-kamczackiej. Rok później zostaje młodszym geologiem Komitetu Geologicznego w Petersburgu. Z nową funkcją otrzymuje zadanie zbadania geologicznego wschodniego Kaukazu, w tym złóż nafty w Baku. Wkrótce zostaje profesorem nadzwyczajnym.

Od roku 1905 bada złoża ropy naftowej. Odkrywa szereg złóż na Kubaniu. Wtedy też otrzymuje medal Rosyjskiej Akademii Nauk. Zostaje starszym geologiem, a parę lat później dyrektorem Komitetu Geologicznego. W roku 1916 obejmuje wiceprezesurę Francuskiego Towarzystwa Geologicznego. W 1917 r. rezygnuje z funkcji dyrektora Komitetu Geologicznego na znak protestu przeciw nowym porządkom. Rok później zostaje dziekanem nowo utworzonego Wydziału Geologiczno-Poszukiwawczego w Petersburgu.

W roku 1919 wraca do Polski, gdzie rozpoczyna pracę w firmie naftowej. Od roku 1921 aż do 1935, kiedy przechodzi na emeryturę, jest profesorem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. W 1938 zostaje wybrany na dyrektora Państwowego Instytutu Geologicznego. Funkcję pełni aż do śmierci. Jest twórcą polskiej geologii gospodarczej i autorem ok. 200 prac naukowych, w tym podręczników i monografii.

Źródła: robertniedzwiedzki.ing.uni.wroc.pl, pl.wikipedia.org, historia.agh.edu.pl
Foto: wikimedia.org