FRYDERYK CHOPIN

Światowej sławy genialny kompozytor i pianista.

Ur. 22.02/1.03.1810 r. w Żelazowej Woli – zm. 17.10.1849 r. w Paryżu.

FILM: tutaj

Początki

Już w wieku sześciu lat bardzo dobrze gra na fortepianie, rok później zaś – samodzielnie komponuje. W roku 1817 ukazuje się pierwszy wydany drukiem utwór niespełna ośmioletniego wówczas Chopina, czyli polonez w tonacji g-moll pod tytułem „Polonoise pour le Piano-Forte Dédiée à Son Excellence Mademoiselle la Comtesse Victoire Skarbek faite par Frédéric Chopin Musicien âgé de huit ans”. Młody pianista jest dobrze znany w Warszawie zarówno z publicznych jak i prywatnych elitarnych koncertów.

Komponuje głównie krótkie utwory fortepianowe, szczególnie wiele mazurków i polonezów. Chętnie inspiruje się polską muzyką ludową.

Od 1826 roku studiuje w Szkole Głównej Muzyki u Józefa Elsnera, który szybko rozpoznaje skalę talentu ucznia. Na świadectwie Chopina profesor wpisuje: „Szczególna zdatność. Geniusz muzyczny”. Trzy lata później Fryderyk wyjeżdża do Pragi, Drezna i Wiednia, gdzie gra własne utwory.

W roku 1830 opuszcza Polskę. Po powstaniu listopadowym otrzymuje propozycję zostania nadwornym pianistą cara. W tych okolicznościach politycznych absolutnie nie chce przyjąć i z pobudek patriotycznych porzuca pierwotne plany powrotu.

Paryż

Mieszka w Paryżu., a jego sława szybko rośnie. Robert Schumann komentuje jeden z jego koncertów słowami: „Kapelusze z głów, panowie. To geniusz!”. Paradoksalnie, finansowo Fryderyk nie jest w dobrej sytuacji. Zarabia na życie lekcjami fortepianu.

Koncertuje głównie we Francji, w Niemczech, Czechach, Austrii, na Wyspach Brytyjskich. Czołowi muzycy tamtego okresu są zafascynowani muzyką Chopina, uważają go za geniusza.

W roku 1835 roku Fryderyk Chopin wycofuje się z gry estradowej. Ferencowi Lisztowi mówi, że publiczne występy przed ogromną publiką onieśmielają go i nie czuje się w ich trakcie komfortowo.

Wiąże się z George Sand, znaną francuską pisarką. Z czasem coraz bardziej zapada na zdrowiu, przy wzroście 170 cm waży 44 kg. Wciąż jednak komponuje. W roku 1847 rozstaje się z Sand, schorowany udaje się na Wyspy Brytyjskie. Odnosi komercyjny sukces, natomiast chłodny klimat wyraźnie pianiście nie służy, w konsekwencji czego Fryderyk wraca do Paryża.

Umiera, najprawdopodobniej w wyniku gruźlicy, nie dożywając 40 lat. W pogrzebie uczestniczy ponad 3000 osób. Ciało zostaje pochowane na francuskim cmentarzu Père-Lachaise, a serce, wedle woli artysty, trafia do Warszawy.

Z okazji 150-lecia urodzin Fryderyka Chopina rok 1960 został ogłoszony Rokiem Chopinowskim, takie samo miano otrzymuje rok 2010 – z okazji dwustulecia urodzin artysty.

Korzystano z: „Polacy światu” Bolesław Orłowski, muzykotekaszkolna.pl, debata „Zdrowie Chopina” Fundacji im. dra Macieja Hilgiera 2010, dokument „Śladami Chopina” w reż. Alaina Dualta 2012.

Fot. commons.wikimedia.org, foto: Louis-Auguste Bisson 1847, domena publiczna.

MUZYCY I KOMPOZYTORZY