MAKSYMILIAN TYTUS HUBER

Inżynier, mechanik. Autor hipotezy energii właściwej odkształcenia postaciowego.

Ur. 04.01.1872 w Krościenku nad Dunajcem – zm. 09.12.1950 w Krakowie.

W roku 1894 uzyskuje dyplom na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Od początku studiów publikuje efekty swoich indywidualnych prac w „Czasopiśmie technicznym”.

Otrzymuje stypendium naukowe, które pozwala mu na kontynuowanie nauki na Wydziale Matematycznym Uniwersytetu Berlińskiego w latach 1895-97. Powraca do Lwowa, gdzie odbywa praktykę inżynieryjną, a następnie zajmuje się rachunkiem wariacyjnym i liczbami pierwszymi.

Od roku 1899 Maksymilian Huber jest wykładowcą mechaniki technicznej i budowniczej w Wyższej Szkole Przemysłowej w Krakowie. Pięć lat później uzyskuje tytuł doktora nauk technicznych. W kolejnych latach zaś zostaje profesorem mechaniki technicznej w lwowskiej Szkole Politechnicznej i kierownikiem Mechanicznej Stacji Doświadczalnej.

W roku 1915 dostaje się do niewoli rosyjskiej, pracę akademicką kontynuuje w Kazaniu. Wraz z końcem wojny wraca do Polski. Jest jednym z założycieli Akademii Nauk Technicznych w Warszawie. Następnie, w roku 1921, zostaje rektorem Politechniki Lwowskiej. Sześć lat później przenosi się na Politechnikę Warszawską. W tym samym roku zostaje członkiem Polskiej Akademii Umiejętności. W roku 1930 dołącza do Stałego Komitetu International Society for Testing Materials.

Do jego najważniejszych osiągnięć naukowych należy hipoteza energii właściwej odkształcenia postaciowego która mówi, że o pojawieniu się w materiale sprężysto-plastycznym  odkształceń trwałych decyduje energia właściwa odkształcenia postaciowego. Wykorzystuje się tę hipotezę przy obliczeniach wytrzymałości materiałów.

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie, kw. X, rz. płd., w grobowcu rodziny Godlewskich.

Korzystano z: encyklopedia.pwn.pl, historia.agh.pl

Foto: commons.wikimedia.com, domena publiczna

INŻYNIERIA