ROBERT REMAK

Profesor fizjologii na Uniwersytecie Berlińskim, histolog, embriolog, elektroterapeuta.

Ur. 26.07.1815 w Poznaniu – zm. 29.08.1865 w Bad Kissingen w Niemczech.

Urodzony w poznańskiej rodzinie żydowskiej. Jego ojcem jest drobny kupiec bez wykształcenia. W roku 1833 kończy Gimnazjum w Poznaniu i wyjeżdża do Berlina aby studiować medycynę. Jako student zajmuje się badaniami mikroskopowymi. Pracuje w klinice okulistycznej J. Ch. Jungkena, w prosektorium R. Froriepa i w klinice dziecięcej S. F. Bareza. Dzięki świetnym opiniom o pierwszej pracy medycznej Remaka, zatytułowanej „Vorläufige Mittheilung mikroskopischer Beobachtungen über dem inneren Bau der Cerebrospinalnerven und über die Entwickelung ihrerer Formelemente”, Wileńska Akademia Medyko-Chirugiczna oferuje mu miejsce w katedrze fizjologii. W roku 1838, po przedstawieniu wyników swoich badań w dwóch rozprawach, Remak otrzymuje tytuł doktora medycyny i chirurgii. Rok później po raz pierwszy tłumaczy jedną ze swoich publikacji na język polski: „O budowie nerwów i zwojów nerwowych”.

Z racji żydowskiego pochodzenia nie może rozwijać kariery naukowej w Niemczech, toteż sam słynny Aleksander Humbold wstawia się za nim w Petersburgu, chcąc, żeby Remak objął pieczę nad katedrą fizjologii w Wilnie. Władze rosyjskie odmawiają jednak z tego samego powodu, co wcześniej niemieckie.

Od roku 1843 pracuje jako asystent w klinice terapeutycznej J.L. Schönleina, gdzie prowadzi badania patologiczne i embriologiczne.

Prawdziwy przełom w jego życiu następuje 23 maja 1847: habilituje się jako pierwszy prywatny docent pochodzenia żydowskiego na Uniwersytecie Berlińskim po uzyskaniu pozwolenia królewskiego. W roku 1849 wydział lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego proponuje Remakowi objęcie katedry anatomii patologicznej, patologii ogólnej i semiotyki, ten jednak odmawia. Do Polski nie wraca, a w roku 1859 zostaje profesorem nadzwyczajnym w Berlinie.

Jednym z najważniejszych dokonań Remaka jest zastosowanie prądu elektrycznego w leczeniu schorzeń układu, opracowanie schematu podziału komórek, z którego wynika, że wszystkie istniejące komórki pochodzą z innych komórek oraz opisanie zwoju nerwowego gwarantującego automatyzm pracy serca żaby.

Umiera w roku 1865 wskutek zakażenia wąglikiem. Pochowany na Cmentarzu Żydowskim w Berlinie.

Źródła: ipsb.nina.gov.pl, poznan.wikia.com, poznan.jewish.org.pl.

Fot. commons.wikimedia.org