Władysław Kotwicz polskaswiatu.pl

WŁADYSŁAW KOTWICZ

Językoznawca, orientalista, specjalista od języka mongolskiego.

Ur. 20.03.1872 w Ossowie koło Lidy – zm. 03.10.1944 w Czarnym Borze pod Wilnem.

Studiuje orientalistykę w Petersburgu, specjalizuje się w językach mongolskich, mandżurskim i chińskim. Jeszcze w trakcie studiów pracuje w Dziale Wschodnim Ministerstwa Finansów. Od roku 1900 pełni funkcję kierownika filologii mongolskiej na uniwersytecie.

W latach 1894-1917 odbywa cztery ekspedycje do Kałmuków, jednak najbardziej znaną, i zarazem najbardziej owocną podróżą Kotwicza jest ekspedycja do północnej Mongolii z 1912 roku. W jej trakcie bada inskrypcje orchońskie (znane też jako runy tureckie) i odwiedza najstarszy buddyjski klasztor Mongolii: Erdene Dzuu, wzniesiony w okolicy ruin Karakorum (Charchorin). Z podróży przywozi niezliczone zdjęcia i notatki.

Po Rewolucji Październikowej angażuje się w tworzenie Piotrogrodzkiego Instytutu Żywych Języków Orientalnych.

Po dwóch latach kierowania instytutem wyjeżdża do Polski, gdzie zostaje przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, a w 1927 roku – redaktorem naczelnym „Rocznika Orientalistycznego”. W 1932 roku rozpoczyna serię zeszytów „Collectanea Orientalia”, której wydawnictwo sam finansuje.

W dorobku ma około 150 prac, w tym najważniejsze: „Opyt grammatiki kalmyckago razgovornago jazyka”, „Les pronoms dans les langues altaїques i La langue Mongole, parlée par les Ouigours Jaunes près de Kan-tcheou”.

Zbiory obejmujące m.in.fotografie, pamiątki, zapiski i estampaże, będące spuścizną wypraw Kotwicza znajdują się obecnie w Archiwum Nauki PAN i PAU w Krakowie.

Pochowany na cmentarzu na Rossie w Wilnie.

Korzystano z: Polacy zasłużeni dla krajów Azji i Pacyfiku – publikacja MSZ, archiwum-nauki.krakow.pl

Foto: commons.wikimedia.org, CC BY-SA 4.0, Narodowe Archiwum Cyfrowe.