EMIL KORYTKO

Znany i ceniony w Słowenii dziewiętnastowieczny polski etnograf, zbieracz tamtejszych pieśni i legend, badacz i propagator słoweńskiego folkloru. Autor pięciotomowego dzieła Sloveńske pésni krajnskiga naroda.

Ur. 7.09.1813 w Żeżawie koło Zaleszczyk – zm. 31.01.1839 w Lublanie.

Studiuje filozofię we Lwowie. Walczy w powstaniu listopadowym 1830-31. Za działalność konspiracyjną w roku 1837 zostaje zesłany ze Lwowa na internowanie do Lublany.

Z czasem pracuje nad budowaniem świadomości narodowej Słoweńców. Zwraca uwagę na wartość lokalnej kultury ludowej, zbiera tamtejsze pieśni i legendy a także stroje ludowe. Te ostatnie po latach będą zaczątkiem oddziału strojów ludowych lublańskiego Rudolphinum.

W czerwcu roku 1838 wydaje odezwę Der freuden des Slaventhums in Krain nawołującą do gromadzenia dziedzictwa intelektualnego i materialnego związanego z lokalnym folklorem. Promuje używanie języka słoweńskiego. Angażuje się w aktywny w latach 30. i 40. XIX wieku tzw. ruch iliryjski, mający na celu zjednoczenie południowych Słowian.

Emil Korytko umiera na tyfus w wieku niespełna 26 lat. Zostaje pochowany w Lublanie na cmentarzu Navje.

Opus magnum Korytka stanowi pięciotomowe wydanie Sloveńskich pésni krajnskiga naroda. Kolejne tomy ukazują się drukiem między 1839 a 1844 rokiem, czyli już po tragicznie przedwczesnej śmierci autora.

Korzystano z: slovenska-biografija.si, Joanna Wiśniewska-Krupa Homo inrogatus – Emil Korytko w świetle listów do rodziny, Roczniki Humanistyczne 2014.