JAN JONSTON

Siedemnastowieczny polski przyrodnik, historyk, filozof, medyk, uznany autor prac z dziedziny historii naturalnej i medycyny.

Ur. 3.09.1603 r. w Szamotułach – zm. 08.06.1675 r. w Składowicach.

Przychodzi na świat jako syn szkockiego imigranta, protestanta, Szymona Jonstona, w czasach, kiedy protestanci nie mogli studiować na uniwersytetach katolickich. Z tego względu, w 1623 roku wyjeżdża na studia do Szkocji .

Po powrocie do Polski, Jonston zostaje prywatnym nauczycielem. W 1628 roku wraz ze swoimi uczniami udaje się na tzw. „Grand Tour” po najlepszych protestanckich wyższych uczelniach Europy.

W 1634 roku uzyskuje tytuł doktora nauk medycznych, pracuje w Anglii i Francji oraz we Włoszech. Dwa lata później wraca do kraju, gdzie otrzymuje posadę fizyka miejskiego w Lesznie i osobistego lekarza Bogusława Leszczyńskiego.

W 1662 roku publikuje pierwszą na świecie monografię dendrologiczną pt. „Dendrographias sive historiae naturalis de arboribus et fructibus tam nostri, quam peregrini orbis libri decem figuris aeneis adornati”.

W roku 1644 wydaje podręcznik medycyny „Idea universae medicinae practicae”, a w roku 1666 „encyklopedię wszechnauk” pt. „Polymathia philologica”. W dziele „Syntagma universae medicinae practicae” z 1673 roku zbiera swoje wszystkie wcześniejsze publikacje medyczne.

Jonston jest pierwszym polskim naukowcem, który staje się autorytetem naukowym w, jakże odległej wówczas, Japonii.

Źródła: ibsb.nina.gov, veritasdehistoria.wordpress.com

Foto: miedzioryt Matthausa Meriana z roku 1650, domena publiczna